ای آنفولان¹ گرفته! برخیز وقت بازی است.       با جام می سپر کن از عمر آنچه باقیست.

این شعر به یکی از دوستان ناخوش احوال تقدیم شده است.

1- همان آنفولانزا. مخصوصا نوع جدیدش.

----------

سایت خبری جهان نیوز در یک حرکت غیرحرفه ای خبری ِآورده است که :

عليرضا قزوه شاعر انقلابي، شجاع و غزلسراي كشور در تازه‌ترين مطلبي كه با عنوان «هر كه رسيد خون ما ريخت...» نوشته، از فحاشي ها و واكنش‌هاي غيرمنصفانه به اشعار سياسي‌اش گلايه كرده است. و ...

 و این مطلب ادامه یافته و رسیده به جایی که ایشان یک شعری با عنوان «هر كه رسيد خون ما ريخت» سروده اند و شعر را هم درج کرده است. 

اول اینکه در وبلاگ علیرضا قزوه چنین مطلبی وجود ندارد. که خود به خود خبر را تکذیب می کند.

دوم هم اینکه با توجه به سبک شعری و شعرهای قبلی ایشان، این شعر ادعایی در برخی ابیات با مشکلات عدیده ای مواجه است. که نشان می دهد محصول شاعر نیست.

شیرینی دوست، خود ز فرهادی ماست       خندیدن او بهانه ی شادی ماست

هر درد که از دوست رسد درمان است       ویرانی دل گواه آبادی ماست

* این شعر پیش از این به مظاهر تقدیم شده بود. و اکنون با کمی تغییر بازنشر (!!) می شود.

پروژه ای که از ترم قبل مونده بود! (خرداد 88) بالاخره قراره فردا تمام بشه. نمی دونم چرا دکتر در جواب سوال من که پرسیده بودم دارم فلان کار را می کنم. چی بفرستم؟ گزارش لازمه؟ گفت نه.

خوب یه جورایی الان لازم نیست کاری بکنم. یعنی ضرب الاجلش مهم نیست. ولی به جاش احتمالا قراره یک ماه دیگه به صورت اختیاری باز هم درگیرش باشم.

برای م.ج.  یه اتفاق خیلی قشنگ افتاده. هفته پیش. همون 8 8 88. دیگه نمی شه انتظار داشت که بنویسه یا اینکه وقت بشه مثل قدیما بشینیم و حرف بزنیم. 

آغاز یک کار جدید یکی از سخت ترین کارهایی که انجام میدم. سخت است و خیلی وقتها یا جای ممکن عقب میافته. و چیز بدتر اینه که درگیر چند تا کار باشی و هی بین اونها سوییچ کنی.

پنج شنبه ها به صورت پیش فرض روزهای خوبی هستند. 

فردا میخام برم گلاب دره. خیلی وقته که نفسی تازه نکردم. 

شکست عهد مودت نگار دلبندم

 برید مهر و وفا یار سست پیوندم 

به خاک پای عزیزان که از محبت دوست

دل از محبت دنیا و آخرت کندم 

تطاولی که تو کردی به دوستی با من

من آن به دشمن خون خوار خویش نپسندم

اگر چه مهر بریدی و عهد بشکستی

هنوز بر سر پیمان و عهد و سوگندم 

بیار ساقی سرمست جام باده عشق

بده به رغم مناصح که می‌دهد پندم 

من آن نیم که پذیرم نصیحت عقلا

پدر بگوی که من بی‌حساب فرزندم 

به خاک پای تو سوگند و جان زنده دلان

که من به پای تو در مردن آرزومندم 

بیا بیا صنما کز سر پریشانی

 نماند جز سر زلف تو هیچ پابندم 

به خنده گفت که سعدی از این سخن بگریز

کجا روم که به زندان عشق دربندم

سعدی - استاد سخن

*میر حسین موسوی:«كسانیكه مخالف نظام بودند هیچ‌گاه وارد این جنبش نشدند.»!!!! لینک خبر/ من کورم!

**ناصر قره باغی (کارشناس مسایل سیاسی!)، از طرفداران دولت، در یکی از مناظره هایی که اخیرا در یکی از دانشگاه ها (امیرکبیر) داشت در پاسخ به شعار «دروغگو دروغگو 63 درصدت كو؟» گفته بود: با آغاز دور سوم سفرهای استانی این مطلب مشخص می‌شود.

اولین سفر استانی دولت دهم به مشهد بود. سایت آینده نیوز در یک خباثت آشکار با تیتر «استقبال متفاوت از احمدی‌نژاد در سفر مشهد» تعدادی عکس استفاده کرده است تا این معنا را به ذهن برساند که در این سفر استقبال مردمی کم بوده است تا بعد بتواند نتیجه دیگری را بگیرد (عکسها توسط عکاس خبرگزاری فارس گرفته شده است):

نکته قابل توجه این است که این تصویرها مربوط به ساعاتی قبل از برگزاری مراسم است و رئیس جمهور هنوز به صحن جامع نیامده است. در عکس اول اگر به جایگاه ویژه دقت کنید (قسمت قرمز رنگ جلوی تریبون) متوجه می شوید که خالی است و هیچکدام از مسئولین هنوز به جایگاه نیامده اند. و یا اگر به تصویر دوم دقت کنید می بینید که جمعیت بسیاری از خیابان امام رضا (ع) به سمت صحن در حال حرکتند. و فکر نمی کنم غیر از روزهایی مثل 22 بهمن این خیابان چنین جمعیتی داشته باشد. (خیابانی که از فلکه به سمت حرم خالی از جمعیت است، مربوط به زیرگذر است که به سمت پارکینگهای تحتانی می رود).

و من الله توفیق.

*سالیانی پیش (۱۳۳۲) در ۱۶ آذر نیکسون، معاون رئیس جمهور آمریکا، به ایران سفر کرد تا از حیات خلوتی که پس از کودتای ۲۸ مرداد ساخته بودند دیدن کند. و در همین روز دانشجویان بیدار در اعتراض به عاملین و طراحان کودتا و حامیان استبداد در دانشگاه تهران دست به تجمع زدند و آن نوکر آمریکا، برای آنکه درس عبرتی به دیگران بیاموزد و صدای اعتراض را در آستانه سفر فرستاده ی کدخدای خود خاموش کند، خون گرم سه تن از دانشجویان را در آستان دانشگاه به زمین ریخت. یکی از آن سه تن، آذر(مهدی) شریعت رضوی، برادر زن دکتر شریعتی بود. دکتر علی شریعتی در مقدمه یکی از کتابهایش به این ماجرا اشاره کرده است:

«اگر اجباری كه به زنده ماندن دارم نبود، خود را در برابر دانشگاه آتش می‌زدم، همان‌جایی كه بیست و دو سال پیش، « آذر» مان، در آتش بیداد سوخت، او را در پیش پای «نیكسون» قربانی كردند! این سه یار دبستانی كه هنوز مدرسه را ترك نگفته اند، هنوز از تحصیلشان فراغت نیافته اند، نخواستند - همچون دیگران - كوپن نانی بگیرند و از پشت میز دانشگاه، به پشت پاچال بازار بروند و سر در آخور خویش فرو برند. از آن سال، چندین دوره آمدند و كارشان را تمام كردند و رفتند، اما این سه تن ماندند تا هر كه را می آید، بیاموزند.»

بله این سه تن ماندند و این روز هم ماندنی شد. ۱۶ آذر، روز دانشجو.

گذشت و گذشت تا اینکه روزی آمد که در همین روز و به مناسبت روز دانشجو عده ای در همین دانشگاه تهران - و یا دانشگاه های مشابه- در حالی که غایت القصوایشان آمریکا بود و نگاهشان به سر انگشت آمریکا و نسخه دلخواهشان برای اداره مملکت و دوای دردهای این مرز و بوم، تجویزهای آمریکایی و لیبرال بود تلاش می کردند تا استقلال سیاسی کشورشان را به نوادگان همان نیکسون بفروشند. و در چه روزی! ۱۶ آذر. اینگونه یک حقیقتی قلب می شود و از محتوای خود تهی می شود و استحاله می گردد.

** سالیانی پیش (۱۳۵۸) عده ای از دانشجویان سفارت آمریکا را، در اعتراض به دخالت ها و توطئه ها و موضع گیری های آن دولت اشغال کردند و این روز به نام روز مبارزه با استکبار جهانی نام گرفت. البته ۱۳ آبان تنها این مناسبت را در دل خود ندارد بلکه تبعید امام خمینی، و کشتار دانش آموزان و دانشجویان در سال ۱۳۵۷ نیز در همین روز اتفاق افتاده اند. می توان گفت «هر سه حادثه به نوعی با روحیه استكبارستیزی، استقلال‌طلبی و آزادی‌خواهی ایرانیان مرتبط است»[1]

جالب است که باز در همین روز و به بهانه بزرگداشت آن عده ای با نگاه به آن سوی مرزها در حال تغییر محتوای این روز و پاک کردن روح این روز هستند. انتظار بیهوده است که در این روز انقلابیون سبز شعار مرگ بر آمریکا بدهند. چه آنکه جایگزین آنها برای سیستم کنونی و نظامات حاکم کنونی نسخه ی آمریکایی آنهاست. بلکه انتظار می رود در جهت جایگزینی و حذف چنین شعاری به شعارهای دیگر مانند مرگ بر روسیه و مرگ بر چین روی بیاورند. ولی پشتوانه چنین شعارهایی چیست؟ آیا به راستی به خاطر پایمال شدن منافع ملی ایرانیان و تضییع حقوق کشورمان است که که این جماعت مرگ را برای روسیه و چین آرزو می کنند؟ این گونه به نظر نمی رسد چه اینکه ۱) وقتی کسی از ناحیه چند نفر مورد ظلم واقع می شود طبیعی است که خشم و نفرتش نسبت به کسی که ظلم بیشتری به او کرده است باید بیشتر از کسانی باشند که ظلم کمتری کرده اند. و حداقل این است که باید وی را (ظالم بزرگتر را) نیز از خشم خود بی نصیب نگذارد و در این مورد انتظار می رود که شعار مرگ بر آمریکا و چین و روسیه و اسراییل در کنار هم سر داده شود. ۲) هر چند معتقدم چه در گذشته دور و چه در گذشته نزدیک روسیه نیز در آسیب رساندن به این کشور و این انقلاب دست داشته است ولی اگر کسی کمی درایت و سیاست داشته باشد با توجه به آرایش سیاسی در جهان می بیند که ظالم بزرگ تر (آمریکا) در چندین سال گذشته و تا همین اکنون مدام بر طبل جنگ و استفاده از نیروی نظامی و تحریم های سیاسی و اقتصادی می کوبیده است و در همین مدت ظالم کوچکتر (روسیه) -حال به هر دلیلی، مثل گرفتن امتیاز بیشتر از طرفین- با این گزینه ها مقابله و مخالفت کرده است. و بارها در مجامع بین المللی و سازمان ملل -به همراه چین- با تحریم های ایران و یا حمله نظامی به آن مخالفت کرده است.

حال در این شرایط اگر عده ای ظالم بزرگتر (مترصد حمله نظامی یا هر آسیب دیگر به مملکت) را رها کرده اند و ظالم کوچکتر که در حال دفاع است را هدف گرفته اند، چه نتیجه ای باید گرفت.

جالب اینجاست که این جریان، که با ادعای آرمان امام و انقلاب وارد شده بود اکنون در برابر تک تک رویدادها و موضع ها دچار تناقضات اساسی است. نمی داند که در مورد روز ۱۳ آبان (و یا روز قدس و ...) چه موضعی باید داشته باشد؟ آیا حرکت دانشجویان در سال ۵۷ درست بود؟ آیا امروز آمریکا دشمن شماره ۱ این کشور هست؟ یا اینکه بالاخره موضعشان در سیاست خارجی چیست؟‌ مذاکره و اعتماد سازی و جلوگیری از اجماع یا ایستادگی و منافع ملی و ...؟ گویا فعلا هر موضع و ابتکاری که نظام داشته باشد، خلاف آن را باید از ایشان انتظار داشت. جماعتی که با پرچم انقلاب و امام به میدان آمدند ولی همه دشمنان و زخم خوردگان از انقلاب و امام را زیر آن پرچم جمع کرده اند.

فکر می کنم انقلاب اسلامی از شعار مرگ بر آمریکا در این سالیان به جایی رسیده است که دیگر باید  شعار مرگ بر اسلام آمریکایی سر دهد. چه آنکه آمریکا را در جای جای جهان رسواتر از آن می بیند که بخواهد با همان شدت گذشته بر علیه اش شعار دهد و آنکه در جای جای جهان دیگرانی پیدا شده اند که همین شعار را فریاد بزنند. گویا در راه مبارزه انقلاب، اکنون به اسلام آمریکایی رسیده ایم.

[1]. بیانیه شورای هماهنگی جبهه اصلاحات -آبان ۸۸- لینک خبر

پی نوشت:

«خداحافظ گاری کوپر» داستانی است در مورد فرهنگ آمریکایی. هر چند به طور صریح به چیزی اشاره نمی کند و حتی حوادث همزمان را نیز گذرا و در قالب داستان اشاره می کند. در زمان روایت داستان، آمریکا مشغول تلاش برای ایجاد دموکراسی در ویتنام است. دو شخصیت اصلی داستان آمریکایی هستند یکی پسر و دیگری دختر. که در سوییس به سر می برند. به این قسمت توجه کنید:

-لنی، تو کس و کاری نداری؟

...

-... پدرم تو یکی از این کشورهایی که زورکی پیدا شدن خودشو به کشتن داد. منظورم اینه که این کشورها وقتی شناخته می شن که مردم می رن اونجا کشته بشن [بکشند]. جغرافی یعنی همین. مثلا ویتنام. اول اصلا کسی نمی دونست که همچو جایی هم توی دنیا هست. کره همین طور. یک روز یک کاغذ برای یکی می رسه که پدرش توی کره کشته شده. می ره روی نقشه می گرده ببینه کره کجاست. آمریکاییها جغرافی را همین جوری یاد گرفتن. وقتی توی تلویزیون شروع کردن زیاد از یک مملکتی حرف بزنن معنیش اینه که وقتش رسیده همه از اونجا فرار کنن.